Kaybedecegim Kadar Sevdim

Hani derler ya melekleri kıskandıracak bir aşk iste o aşkı bende yasadım. Onunla ilk tanıştığımda 19 yaşındaydı yüzünün güzelliği kalbine vurmuştu, hastanede ziyaretçisi olduğunu sanıyordum, çünkü her gelişinde biraz daha hayat dolu oluyordu hayatla alay edercesine güldüğünü fark etmemek imkânsızdı. İnsana inanılmaz bir huzur veren gözleri ve gülüşü vardı, dünyanın bütün kötülüklerinden uzak adeta masalar diyarından gelmiş bir prenses misali.

Onu her görüşümde içim içime sığmıyordu, bir doktor arkadaşıma söz ettim onda ,”sen bizim gülü yi diyorsun evet çok tatlı bir kız ve gerçekten tertemiz bir kalbi var, yaşamayı en çok hak eden insanlardan biri ” deyince arkadaşım şaşırdım nasıl yani yaşamayı en çok hak edenlerden biri ” o kız çok hasta fazla bir ömrü kalmadı ” bu sözler karşısında sok oldum Allahım nasıl olur böyle bişi diye düşündüm sanki benim canımdan bir parça koptu o anda. Aradan aylar geçti tanışmamızda hastanede olmuştu arkadaşım tanıştırdı, bana kalsa cesaret edemezdim ama oldu işte, birbirimize çok bağlanmıştık bir anımın bile onsuz geçmesini istemiyordum, hastalığından bahs etti kalp ve beyin damarları aniden tıkanıyormuş ve bir daha olursa öleceğini söyledi ama benim için hiç önemi yoktu ve hiç duymamış gibi yaptım çünkü onsuz gecen zamanı hiç yaşamamış sayıyordum.

Evlendik Allahım bir gelinlik insana bu kadar mı yakışır. Sahil kenarından bir ev tutuk her sabah gülücüklerle uyanıyordu hiç bir gün bile yüzünü astığını görmedim. Balkona çıkıp rüzgâra karşı duruyordu dimdik ayakta beraber günesin doğuşunu seyrediyorduk her esişinde rüzgârın kokusunun içime dolduğunu bilmek her uyanışımda yaşadığını bilmek huzur veriyordu bana her gün biraz daha oluyordum. Bir gün eve geldiğimde yoktu bulamayınca çok korktum masanın üzerine bıraktığı notu rüzgâr uçurmuştu, deye döndüm her yerde onu aradım sahilde her yerde sonra bir telefon geldi. Nerdesin sen evde yoksun deyince içim rahatladı koşarak eve gittim, bana bir sürprizi vardı, canımdan çok sevdiğim aşkım bana bir çocuk verecekti hamileydi, o kadar mutluydum ki bunun bozulacağından korkuyordum ardan yedi ay geçti bebek sekiz aylık olmuştu. Sahilde yürüyorduk hava serindi üşümesin diye evden hırkasını almaya gittim geldiğimde gözlerimin önünde yere düştü yanına koştum.

Acil bir ambulans çağırıp hastaneye gittik erken doğum olması gerekiyormuş acilen çocuğu kurtara bilmek için, karım bitkisel hayata girmiş acil ameliyata alındı bende girdim çocuğum elime doğdu sezeryanla sevinemedim canımın bir yarısı öyle yatıyordu hiç bir tepki vermeden. İkinci ameliyata girmemem ne kadar karşı çıksalar da girdim karımı sevdiğim insani kendi elerimle ameliyat ettim ilk defa elimin titremesinden bu kadar korktum saatlerce yalvardım ne olur bırakma beni diye Allah ‘ a şükür bitkisel hayattan çıkmıştı, hiç bir ameliyat bu kadar zor gelmemişti bana, bir kızımız olmuştu. Basında bekledim gecelerce her an kötüleşebilirdi durumu sonra aniden gözünü açtı bebeğini görmek istedi camdan gördü ismi elveda olsun dedi. Her şey yolundayken üçüncü gün aniden hayatı fonksiyonları durdu çocuğunu bir kere bile kucağına alamadı. İlk defa bu kadar çaresiz hissettim kendimi onca hastaya can veren yârdim eden bu eller çaresizce baka kaldı denedim kalp masajı yaptım ama olmadı. Hastaneyi ağa kaldırmışım haberim olmadı hiç zor ayırmışlar yanından uyutmuşlar. Son kez görmeme bile izin vermediler acısını yaşamama son kez sarılıp ağlamama. Kaybedeceğim kadar sevdim… ve kaybettim